آپارات
کانال تلگرام
اينستاگرام
تیر, 1397 بدون نظر مطالعات موردی, مقالات دندانپزشکی, نکات دندانپزشکی
خلاصه: امروزه مواد کامپوزیت مختلفی برای ترمیم های مستقیم در دسترس هستند. شناخته شده ترین این مواد کامپوزیت های هایبرید هستذد. این گروه از مواد که اساس آنها متاکریلات ها و فیلرهای مختلفی همراه با سیلان ها به عنوان عوامل کوپل کننده میباشد، پیوسته در حال پیشرفت است. برخی معایب از جمله انقباض پلیمریزاسیون، چسبذدگی باکتریها و عوارض جانبی ناشی از آزاد شدن منومرها همچنان باقی مانده اند. مواد جدید با هدف کاهش معایب از طریق ایجاد هماهنگی بین اجزا تشکیل دهنده ماده مورد جستجو قرار میگیرند. مثلآ در مورد اورموسرها، بخشی از متاکریلات توسط یک ماده غیر ارگانیک جایگزین شد. مطابق با تحقیقات اخیر، خاصیت زیست سازگاری در مواد جدید پیشرفتی نداشته است. با ابداع کامپومر تلاش شد تا مزایای گلاس اینومرها و کامپوزیت ها جمعا در یک ماده فراهم شود. اما این هدف تنها تا اندازه ای حاصل شد زیرا آزاد سازی فلوراید از این ماده اندک است. در یک مطالعه در محیط طبیعی مشاهده شد که اثرات ضدپوسیدگی حداقل تا چند روز ابتدایی پس از گذاشتن ترمیم وجود دارد. جایگزین کردن منومرهای زنجیره ای با منومرهای حلقوی در ماتریکس کامپوزیت ها روش جدیدی برای کاهش انقباض پلیمریزاسیون است. گروه جدیدی از مواد بنام سیلوران ابداع شده اند. سروران ها مواد هیدروفوب هستند و برای باند به بافت سخت دندان بمیک سیستم ادهزیو اختصاصی نیاز دارند. برای اثبات برتری این گروه مواد نسبت به کامپوزیت های هایبرید به مطالعات کلینیکی بلند مدت نیاز است.

مقدمه

پس از پذیرش کامپوزیت به عنوان یک ماده ترمیمی دندان، ابتدا کامپوزیت ها بر اساس اندازه فیلر طبقه بندی شدند (لویز و فیلیپ 1983). امروزه این نوع طبقه بندی کاربرد ندارد زیرا بسیاری از ‏کامپوزیت ها متعلق به انواع نانوکامپوزیت ها، نانو-فیلد کامپوزیت ها، نانو-فیلد هایبرید کامپوزیت ها یا میکروهایبرید کامپوزیت ها میباشند. هر چند آگاهی از شکل و ترکیب فیلترها همچنان اهمیت دارد، اما با ابداع ماتریس های مختلفی نیاز بمیک روس طبقه بندی جدید بوجود آمد (جدول 1). در مقاله حاضر خواص رزین های ترمیمی موجود در بازار و نیاز اندیکاسیون و نحوه کاربرد آنها توضیح داده شده است.

روش تحقیق
‏با توجه به مطالعات موجود، در این مقاله تلاش شد تا خواص مواد کامپوزیتی مختلفی توضیح داده شود. در مقاله حاضر همچنین به مزایا و معایب مواد مختلفی اشاره شده است. بدین منظور، pubmed ‏مورد جستجو قرار گرفت. این جستجو در فاصله زمانی بین ماه مارس تا می ٢٠٠٩ ‏و با استفاده از

تکمیل شد.

خواص الزامی برای مواد ترمیمی دندان

به منظور تهیه یک ماده جدید، باید به خصوصیات ضروری برای یک ماده ترمیمی توجه نمود. هر ماده ترمیمی باید دارای خصوصیات اپتیکی مطلوبی باشد. خواص فیزیکی آن با خواص بافت سخت دندان متناسب باشد. مقاومت به سایش و تاثیر آن بر دندان های آنتاگونیست مشابه با این ویژگیها در مینای دندان باشد. لازم است ماده ترمیمی در رادیوگرافی به آسانی از بافت دندان قابل تمایز باشد. پالیشینگ و هندلینگ آن به راحتی امکان پذیر باشد. بعلاوه اتصال آن به دندان یا بمیک ادهزیو باید از استحکام کافی برخوردار باشد. این مواد همچنین باید

زیست- سازگار و بی مزه باشند. بیشتر این لزامات در استانداردهای ایزو (ISO 4049) ثبت شرده اند. البته دامنه مجاز برای مواد دندانپزشکی بسیار گسترده است و بنابراین، محصولاتی که اندک تطابقی با این الزامات داشته باشند، مورد تایید قرار میگیرند.

‏کامپوزیت

‏کامپوزیت یک ماده ترمیمی مستقیم همرنگ دندانی است که بطور رایج در دندانپزشکی استفاده میشود. کامپوزیت ها در سال 1962 ‏از ترکیب دی- متاکریلات ها (اپوکسری رزین و اسید متاکریلیک) با پودر کوارتز تهیه شدند(باون،1963). با توجه به خواص مطلوب (زیبایی و مزایای حاصل از تکنولوژی ادهزیوها) مواد کامپوزیتی به تدریج جایگاه آمالگام را بخود اختصاص دادند.

کامپوزیت از سه جزء شامل ماتر،س رزینی (محتوای ارگانیک)، فیلرها (محتوای غیرارگانیک) و محوامل کوپل کننده تشکیل میشود.

ماتریس رزینی عمدتا از Bis-GMA(triethylenglycol-dimethacrylate) تشکیل شده است. از آنجایی Bis-GMA به تنهایی قوام بالایی دارد، این ماده با منومرهای دارای زنجیره کوتاه نظیر TEGDMA مخلوط مینتود. هر قدر نسبتBis-GMA کمتر و درصد TEGDMA ‏بیشتر باشد، مقدار انقباض ناشی از بلیمریزاسیون بیشتر میشود(گونکالو وهمکارانش 2008). افزایش TEGDMA و کاهش Bis-GMA استحکام کششی ماده را افزایش می دهند اما موجب کاهش استحکام خمشی می شوند (آسموسن و پتزفلد، 1998‏). منومرها می توانند از ماده ترمیمی آزاد شوند. ایچاد پلیمریزاسیون توسط تابش نور طی مدت زمان طولانی تر موجب میشود تا میزان تبدیل منومرها به پلیمر بهبود بیابد و بنابراین میزان آزاد شدن منومرها کاهش میابد ( سیدریو و اچیلیاس 2005).

‏‏فیلرها از جنس کوارتز، سرامیک و سلیکا میباشند. با افزایش محتوای فیلر میزان انقباض پلیمریزاسیون، ضریب انبساط خطی و جذب آب کاهش مییابد. بعبارت دیگر، زیاد شدن محتوای فیلر موجب افزایش استحکام فشاری و کششی، الاستیک مدول و مقاومت به سایش میشود (کیم و همکارانش 2002) در برخی موارد شکل فیلر تعیین کننده

محتوای فیلر یک کامپوزیت است. در یک مطالعه، با بررسی انواع کامپوزیت های مختلفی معلوم گردید در کامپوزیت های از پیش پلیمرازیسیون شده محتوای فیلر کمتر بود و بنابراین، چندن موادی استحکام خمشی و سختی کمتری را نشان دادند. کامپوزیت های با فیلرهای گرد بیشترین محتوای فیلر را داشتند و براین اساس، سختی و استحکام خمشی آنها بالاتر بود. در کامپوزیت های دارای مخلوطی از فیلرها (کامپوزیت های هایبرید)، بین محتوای فیلر و استحکام خمشی ارتباط خطی وجود نداشت( کیم و همکارانش، 2002) در یک مطالعه با بررسی ٧٢ ‏ماده ترمیمی نشان داده شد که حجم فیلر بر روی خواص مکانیکی تاثیر قابل توجهی داشت. ارتباط بین محتوای فیلر، استحکام خمشی و الاستیک مدول بسیار قابل توجه بود ( ایلی و هیکل 2009)

‏باند پایدار بین فیلر و ماتریکس بر روی خواص ماده تاثیر میگذارند. کیفیت باند بر مقاومت به ابریژن ماده ترمیمی اثر دارد (مانهارت و همکارانش 2000) مولکولهای فاز ترکیب در یک انتها دارای گروه سیلان و در انتهای دیگر دارای گروه متاکریلات می باشند و می توانند هم با فیلر و هم با ماتریکس رزینی باند شوند. سیلانیزاسیون فیلر برای استحکام ماده اهمیت دارد (ایکجیما و همکارانش 2003) در طبقه بندی لوتش و فیلیپ (1983)که هنوز رایج است، کامپوزیت ها بر اساس اندازه فیلر دسته بندی میشوند (جدول II). نانوفیلرها و نانوکلاسترها ثبات بلند مدت را افزایش میدهند و پالیشیگ کامپوزیت های میکروفیلر با استفاده از نانوذرات و نانوکلاسترها امکان پذیر است. ثبات مکانیکی کامپوزیت های هایبرید بدلیل ذرات فیلر بزرگتر یا ´´نانوکلاسترها´´ است. ذرات فیلر سطحی در اثر ابریژن حذف میشوند. نانوکلاسترهای نانوکامپوزیت ها به نانو- ذرات شکسته میشوند. این ذرات کوچکتر از طول موج امواج مرئی هستند. نشان داده شده است که در آزمایش سایش، کامپوزیت های دارای ذرات کوچکتر از 0.4 ‏میکرومتر بمدت طولانی تری سطح پالیش شده خود را حفظ میکنند (میترا و همکارانش 2003). نانو ذرات می توانند به سلولها رخنه کنند اما در مورد سمیت آنها اطلاعات زیادی وجود ندارد ( کونمان و همکارانش 2009‏). تلاشهای زیادی شده است تا خواص ضدمیکروبی و ضد پوسددگی مواد فیلینگ از طریق اعمال برخی تغییرات بهبود بیاید. نقش فلوراید در پیشگیری از پوسیدگی یک مسئله شناخته شده است. در ابتدا، نمک های فلوراید KF-NaF,srK2,snF2)) به ماتریکس افزوده شدند(سوارتز و همکارانش 1976‏). این نمک ها در مراحل اولیه فلوراید را آزاد میکنند، اما این اثر بسرعت کاهش مییابد. بعلاوه، نمک های فلوراید بر خواص مکانیکی ماده ترمیمی تاثیر نامطلوبی میگذارند. بعدها، از مواد فیلتر حاوی فلوراید (YbF3 %fluoroaluminiumsilicate-glass) استفاده شد (سو و بورگس 2003). تقریبآ در تمام کامپوزیت ها و کامپومرهای حاوی فلوراید از این نوع فیلر استفاده میشود. بررسیهای آزمایشگاهی نشان داده اند استفاده از فیلرهای حاوی فلوراید در همرامی با فلوراید تترابوتیلامونیوم ‏در ماتریکس منومری سبب بهبود آزاد سازی و ذخیره فلوراید در ماده فیلینگ میشود( سو و همکارانش 2006). در این مواد، خواص مکانیکی و فیزیکی ماده ترمیمی قابل قبول است اما منحصرآ افزودن TBAF ‏به ماتریکس سبب افت خواص این مواد میشود(گلاسپول و همکارانش، 2001؛ سو و همکارانش 2006). همچنین  تلاشهایی جهت افزودن عوامل ضد میکروبی به مواد فیلینگ صورت گرفته است. افزودن کلرهگزیدین بر خواص مکانیکی این مواد تاثیر منفی دارد. یونهای نقره نیز به مواد فیلینگ افزوده شده اند. نشان داده شده است که افزودن یونهای نقره

اثر محافظتی بسیار مطلوبی در برابر استرپتوکوک موتانس دارد(یوشیدا و همکارانش 1999). این روشهای ضدمیکروبی برای مدتی شدیدآ در ارتباط با دندانهای شیری دچار پوسیدگی بکار برده میشوند. اما نقره بر رنگ ماده ترمیمی اثر نامطلوبی دارد که لازم است توسط مواد دیگر با آ ن مقابله کرد.

‏با تغییرات متعددی که طی ۵٠ ‏سال پس از ابداع کامپوزیت ها در این مواد اعمال شده است، امروزه مواد کامپوزیتی نوین به یک ماده ترمیمی قابل اطمینان تبدیل شده اند.

‏اورموسرها

‏اورموسرها که نام آنها بر اساس سرامیک های با تغییرات ارگاندی مشتق شده است، ابتدا برای مصارف غیر دندانپزشکی (از جمله پوشش های محافظ) ابداع شدند. بر خلاف کامپوزیت های معمولی، ماتریکس اورموسرها علاوه بر ترکیبات ارگانیک حاوی مواد غیرارگانیک نیز میباشند. در نتیجه منومرهای موجود در آن به نحو مطلوب تری در ماتریکس حفظ میشوند و بدین ترتیب میزان آزاد شدن منومرها کاهش مییابد. اورموسرها اساسآ از سه جزء شامل بخش های ارگانیک

و غیرارگانیک و پلی. سیلوکسان  تشکیل شده اند. نسبت این اجزا می تواند بر خواص مکانیکی و اپتیکی این مواد تاثیر بگذارد:

١ ‏) پلیمرهای ارگانیک بر پلاریتی، قابلیت پیوند عرضی بین مولکولها، سختی و خاصیت اپتیک اثر دارند.

٢ ‏) اجزاء گلاس و سرامیک (بخش های غیرارگانیک) مسئول ثبات شیمیایی و انبساط گرمایی هستند.

٣ ‏) پلی- سیلوکسان ها بر الاستیسیته، خصوصیات اتصال بین سطوح و پردازش ‏تاثیر گذارند.

‏اجزاء غیرارگانیک توسط مولکولهای مولتی- فانکشنال سیلان به پلیمرهای ارگانیک متصل میشوند. پس از پلیمریزاسیون، بخش ارگانیک گروه های متاکریلات یک شبکه سه بعدی را تشکیل میدهند.

‏با وجود تلاشهایی که برای ساخت مواد ترمیمی مطلوب تر با استفاده از اورموسرها انجام گردید اما در یک مطالعه آزمایشگاهی مشاهده شد که عملکرد آنها (تطابق لبه های سرویکال و اکلوزال) در مقایسه با کامپوزیت های هایبرید بطور قابل توجهی پس از لود-سایکلیذگ کاهش یافت( کورنتاس و همکارانش 2004‏). البته در مطالعه ای دیگر با ارزیابی عمکرد کلینیکی ۵ ‏ساله بین یک اورموسر (AdmiraR) و یک کامپوزیت هایبرید (Tetric CeramR) تفاوت قابل توجهی مشاهده نشد(بوتنبرگ و همکارانش).

‏در شرایط یکسان از نظر محتوای فیلر، انقباض پلیمریزاسیون اورموسرها کمتر از کامپوزیت های هایبرید گزارش شد (یاپ و سو 2004) و در مواردی که محتوای فیلر اورموسر کمتر بود، این ماده از نظر انقباض پلیمریزاسیون با یک کامپوزیت معمولی برابر بود (کاتانب- لورنته و همکارانش 2001)

راسین ‏و همکارانش (2003،2007) کیفیت ترمیم های اوموسر را طی یک کارآزمایی کلینیکی یک و دو ساله بررسی کردند. عملکرد کلینیکی قابل قبول بود اما مشکلاتی در ارتباط با تطابق لبه ای وجود داشت و بعلاوه به دلیل چسبندگی نامطلوب، کاربرد آنها در ترمیم های کلاس V ‏مورد تردید واقع شرد. بر خلاف این نتایج، در یک مطالعه دیگر گزارش شد که از نظر طول عمر ترمیم، تفاوتی بین اورموسرها و مواد با بیس Bis-GMA وجود ندارد (بوتنبرگ و همکارانش 2007-2009).البته یک مطالعه ۵ ‏ساله نشان داد که در مقایسه با سایر مواد، تغییر رنگ در برخی انواع اورموسرها شدیدتر است.

(بوتنبرگ و همکارانش 2009). در یک مطالع یک ساله مشاهده شد که در ترمیم های کلاس II ، اورموسر DefiniteR در مقایسه با یک کامپوزیت معمولی از طول عور مطلوبی برخوردار نبود و طی سال اول، جایگزینی ترمیم بطور مکرر انجام شد(اوبرلاندر و همکارانش 2001).

الهیسات ‏و همکاران ( 2005 ‏) سایتو. توکسیستی و سیالیت سه ماده فیلینگ مختلفی ,Z250R ,AdmiraR) Tetric (CeramR را بررسی کردند. ماده اورموسر (AdmiraR) بیشترین سایتو- توکسیستی اما کمترین سیالیت را نشان داد. مطالعه دیگر سایتو- توکسیستی شدید اورموسرها را رد کرد زیرا نشان داد میزان آزاد شدن منومرها (نظیر Bis-GMA ، TEGDMA ٧ ‏یا UDMA) از اورموسر CeramXR در مقایسه با یک کامپوزیت نانوهایبرید (Filtek supreme XTR) و یک کامپوزیت سلف- کیور (Clearfil CoreR) بطور قابل توجهی کمتر است (پولی دورو و همکارانش).

‏اورموسرها از نظ ر میکروسختی مشابه کامپوزیت های هایبرید هستند اما مقاومت به سایش آنها نممبت به کامپوزیتهای هایبرید کمتر است(سای و همکارانش 2003). این یافته با نتایج سایر مطالعات که نشان دادند مقاومت به سایش اورموسرها بیشتر است (تاگتکین و همکارانش 2004، یاپ و همکارانش 2004) مغایرت دارد.

کامپومر

‏نام ´´کامپومر´´ از دو  ‏کلمه کامپوزیت و گلاس اینومر گرفته شده است. این ماده یک پلی اکریلیک/ پلیکربوکسیلیک اسید مدیفاید کامپوزیت میباشد. کامپومرها ترکیبی از اجزا کامپوزیت و گلاس اینومر هستند. در کامپومرها سعی شده است تا مزیت های هر دو ماده یعنی آزاد سازی فلوراید و سهولت کاربرد مربوط به گلاس اینومرها و کیفیت های برتر و زیبایی مربوط به کامپوزیت ها لحاظ شود. علاوه بر منومرهای دارای قابلیت پلیمریزاسیون (مانند UDMA)، کامپومرها همچنین حاوی اسیدهای دی- کربوکسیلیک هستند که بر خلاف نمونه های موجود در گلاس اینومرهای تجاری، دارای باندهای دوگانه با قابلیت پلیمریزاسیون میباشند.

ترکیبات واکنش پذیر fluoroaluminiumsilicate glass ‏علاوه بر گلاس اینومر در کامپومرها نیز یافت میشوند. اندازه ذرات فیلر در این فرآورده ها از 0.2 ‏تا ١٠ ‏میکرومتر متفاوتند( زانتر و همکارانش 2004). نشان داده شده است که

ترمیم های کامپومر بدون آماده سازی بافت سخت دندان توسط سیتسم های ادهزیو از ریتنشن کافی برخوردار نخواهند بود .(Folwaczny et al. 2001a, Moodley & Grobler 2003)

‏ترکیب و خواص این ادهزیوها نسبت به ادهزیوهای مورد استفاده برای کامپوزیتها متفاوت نمی باشند. واکذش های تنظیم کامپومر عمدتآ بر پایه پلیمریزاسیون منومرهای اسیدی است. واکنش اسید- باز که تنها ،س از جذب آب شروع میشود، به لایه های سطحی محدود است. ندرتآ برخی کامپومرها (Comp naturR) در افراد بزرگسال بکار برده میشوند (Kalwitzki & (Krastl 2007 زیرا بدلیل مقاومت به ابریژن پایین بیشتر برای دندان های شیری مناسب هستذد (Berg 1998, Zantner et al. 2004, Krämer et al. 2006). در ترمیم های سرویکال، عمکرد کامپومرها از گلاس اینومرهای رزین مدیفاید بهتر بوده است اما بخوبی کامپوزیتهای هایبرید نبوده اند .(Folwaczny et al. 2000, Folwaczny et al. 2001a, b). آزاد سازی فلوراید از کامپومرها در ابتدا ( 24 ‏ساعت اول) بسرعت افزایش و سپس به همان سرعت نیز کاهش می یابد. قابلیت کامپومر در شارژ مجدد با فلوراید محیط که می تواند طول مدت خاصیت ضدپوسیدگی آن را افزایش دهد، در یک مطالعه مورد بحث قرار گرفته است .(Vieira et al. 1999)  در یک مطالعه در جای طبیعی ‏مشاهده شد که میزان بروز پوسیدگی پس از ترمیم کامپومر (Dyract eXtraR) در مقایسه با ترمیم کامپوزیت (Spectrum TPHR) کمتر بود. آزاد سازی فلوراید طی ٢٨ ‏روز، بر پوسددگی دندان مجاور یک اثر بازدارندگی داشت .(Lennon et al. 2007) همچنین نشان داده شده است که آزاد سازی فلوراید به داخل بزاق برای دندانهای دائم جوان کمتر از دذدانهای شیری است. بنابراین بنظر میرسد که دندانهای دائم جوان می توانند یون های بیشتری را در مینای خود ذخیره کنند .(Gjorgievska et al. 2008)البته یک مطالعه کلینیکی نشان داد که از نظر بروز پوسیدگیهای جدید بین کودکان با ترمیم های کامپومر و کودکان با ترمیم های آمالگام تفاوتی وجود نداشت(.(Trachtenberg et al. 2009  ذخیره مجدد فلوراید عمدتآ توسط گلاس و لایه هیدروژل تعیین میشود. لایه هیدروژل به نوبه خود وابسته به واکذش اسید- باز میباشد ( .(Han et al. 2002, Itota et al. 2004

بنابراین، بیشترین شدت آزاد سازی و ذخیره سازی مجدد فلوراید مربوط به گلاس اینومرها میباشد و در مراتب بعدی به ترتیب کامپومرها و سپس کامپوزیت ها قرار دارند (Asmussen & Peutzfeldt 2002, Itota et al. 2004).

‏کامپومر در مقایسه با کامپوزیت معمولی جذب آب بیشتری دارد که منجر به تغییر رنگ مارجینال می شود که بویژه در دندان های قدامی از نظر استتیک مشکل ساز است. کامپومرها همچنین به دلیل مقاومت به ابریژن نامطلوب برای ساخت کورهای بزرگ بکار برده نمی شوند .(Hse & Wei 1997, Wucher et al. 2002, Yap et al. 2004b).

سیلوران

‏نامگذاری این ماده بر اسراس ترکیب نام دو ماده تشکیل دهنده آن (Siloxanes & Oxirans) انجام گرفته است. سیلوران دارای مزایای شرینکیج پایین تر، مقاومت طولانی تر نسبت به محوشدگی و تغییر رنگ مارجینال کمتر می باشد. منومر حلقوی این ماده تغاوت واضحی با منومرهای رشته ای کامپوزیت های هیبرید دارد.

‏خواص هیدروفوب سیلوران مربوط به سیلوکسان است که تغییر رنگ اگزوژنوس و جذب آب را کاهش می دهد. حلقه های اکسیران مسئول خواص فیزیکی و کمتر بودن شرینکیج هستند. پلیمریزاسیون سیلوران از طریق یک واکنش کاتیونیک انجام می گیرد (بر خلاف متاکریلات که در آن تشکیل پیوندهای عرضی توسط رادیکالها عامل واکذش پلیمریزاسیون می باشد). در سیلوران، سیستم آغازگر نوری از سه جز، تشکیل شده است: عامل جاذب نوری، یک عامل دهنده الکترون (به عنوان مثال آمین) و نمک ایدونیوم. برای انجام پلیمریزاسیون، ابتدا عامل جاذب نور تحت تاثیر لایت- کیور برانگیخته می شود و با عامل دهنده الکترون واکنش می دهد و طی این فرآیند، سبب احیا شدن نمک آیودنیوم و تبدیل آن به یک کاتیون اسیدی می شود. با این عمل فرآیند باز شدن حلقه های اکسیران آغاز می شود. باز شدن حلقه های اکسیران طی فرآیند پلیمریزاسیون مقداری از شرینکیج ناشی از پلیمریزاسیون را جبران می کند. فیلرهای موجود در نوعی سیلوران (Filtek SiloraneR) از ذرات کوارتز به ابعاد 0.1 ‏تا ٢ ‏میکرومتر و ایتریم فلوراید تشکیل می شود.

وینامان و همکاران ( ٢٠٠۵ ‏) با بررسی Filtek SiloraneR ‏ پایین بودن میزان شرینکیج این ماده (<%1) را تایید کردند. آنها نشان دادند ثبات نوری سیلوران هفت برابر طولانی تر از متاکریلات است. مطالعات نشان داده اند شرینکیج پایدن سبب استرس انقباض کمتر در سیلوران میشود.(Ernst et al. 2004, Bouillaguet et al. 2006, Ilie et al. 2007) نشان داده شده است که دو خاصیت ´´حل شوندگی در آب´´ و ´´جذب آ ب´´ در مواد ترمیمی با پایه سیلوران اندک می باشد .(Palin et al. 2005) میزان چسبندگی باکتری های استرپتوکوک مشاهده شده بر روی سطح ترمیم های سیلوران اندک است و علت احتمالی آن را خاصیت هیدروفوب این ماده است .(Bürgers et al. 2009a) سیلوران در زمان ذخیره شدن در مواد مختلفی از ثبات مطلوبی برخوردار است و با ذخیره در اتانول کمتر از کامپوزیت های معمولی مستعد تغییر می باشد.(Ilie & Hickel 2009b) Filtek SiloraneR از خواص پالیشینگ خوبی برخوردار است. تغییر رنگ این ماده پس از کهنگی مصنوعی اندک است و درخشش سطی آن حفظ میگردد .(Furuse et al. 2008)

‏کاربرد کلینیکی این ماده به دندان های خلفی محدود است زیرا تعداد انواع این ماده با رنگهای ترانسلوسنت بسیار اندک می باشد. بدلیل خواص هیدروفوب سیلوران، سیستم ادهزیو مورد استفاده در ترمیم های سیلوران باید با این ماده تطابق داشته باشد. این ماده از ویسکوزیتی نسبتآ بالایی برخوردار می باشد. رادیواپاسیتی ضعیف یکی از معایب این ماده است که شناسایی نقایص ترمیم را دشوار می سرازد.

بحث

‏مطالعات کلینیکی نشان داده اند مواد ترمیمی مختلفی از نظر موفقیت مشابه اند .(Ernst et al. 2006, Mahmoud et al. 2008)

‏نتایج کلینیکی نانوکامپوزیت Filtek SupremeR، کامپوزیت نانوهایبرید Tetric EvoCeramR‏، کامپوزیت هایبرید Tetric CeramR ‏ و اورموسرAdmiraR‏ بر اساس پارامترهای کلینیکی بطور یکسان طبقه بندی شدند. یک مطالعه جامع در ارتباط با خواص فیزیکی مواد ترمیمی (استحکام خمشی، استحکام فشاری و استحکام کششی) نشان داد بین مواد متعلق به یک گروه تفاوت های قابل توجهی وجود داشت. محتوای فیلر بیشترین تاثیر را بر خواص مواد نشان داد .(Ilie & Hickel 2009a). در بررسی چسبندگی C. albicans

به سطح مواد نشان داده شد که چسبندگی آن به سطح  ‏کامپومرها و اورموسرها کمتر است.(Bürgers et al. 2009b) ‏بین خشونت سطحی، کشش سطحی و چسبندگی همبستگی  مشاهده نشد. اما معلوم گردید که ترکیب ماتریکس در چسبندگی نقش مهمی دارد .(Bürgers et al. 2009b) همچنین بنظر میرسد خواص هیدروفوب Filtek SiloraneR از نظر چسبندگی به استرپتوکوک موتانس نامطلوب باشد .(Bürgers et al. 2009b). ). جاند و سیگوش ‏اخیرآ راهبردهای آ ینده را برای مواد رزینی تعیین کردند .(Jandt & Sigusch 2009) پیشرفت در نانوتکنولوژی و مواد ضدمیکروبی از پتانسیل بالایی برخوردار خواهد بود. تلاش برای به واقعیت پیوستن ´´مواد هوشمند´´ مورد توجه خواهد بود. این مواد ترمیمی شامل موادی هستند که میتوانند

مستقیمآ به محرک های خارجی واکنش نشان دهند (مثلآ آزاد سازی مواد ضدمیکروبی در پاسخ به کاهش pH ‏در محیط اطراف ترمیم). همچنین در ارتباط با مواد با قابلیت خود ترمیمی و نیز دانش بازسازی استخوان و بافت های سخت دندان تحقیقات در حال انجام است.(Jandt & Sigusch 2009)

‏همچنین جستجو برای مواد جدید دنبال میشود. در ارتباط با کاربردهای کلینیکی باید پیش از استفاده کلینیکی یک ماده اطلاعات کلینیکی کافی جمع آوری گردد.

‏ابداع مواد ترمیمی با عملکرد مطلوب، برای موفقدت درمان دندانپزشکی ضروری است. باید توجه نمود کمی علاوه بر ماده ترمیمی، توجه به سایر عوامل از جمله کاربرد صحیح، بهداشت دهانی بیمار و سرانجام وجود یک دندانپزشکی دقیق برای موفقیت درمان اهمیت دارد .(Hickel & Manhart 2001)

 

 

برچسب ها

ارسال نظر شما

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *